و وقتی اعتصاب واژه ها میشکند مرکب قلم خشک میشود و

 وقتی که میخواهم با زبان چشم با تو سخن گویم چشم هایمان

با هم درگیر نمیشود وخلاصه تا اینکه به تو بفهمانم چقدر

 دوستت دارم باید هزاران اعتصاب رابشکنم.

زندگی بازی است آنرا بازی کن

زندگی مبارزه است با آن مقابله کن

زندگی رویاست به آن واقعیت بخش

زندگی فداکاری است آنرا عرضه کن

زندگی عشق است از آن لذت ببر

 پایان غروبی که انتظار طلوع نداشت مسافر جاده ای بود که انتهایش

 دیده نمیشد از تو چه بگویم که تمام کلمات در برابرت حقیرند.

تو تنها شبیه یک واژه ای =معجزه

اگر با خنده ها رویا بسازم

اگر اشکی زچشمانم بریزد

اگر خنده زلبهایم گریزد

اگر شادی شود از من فراموش

تو را هر چه که باشد دارمت دوست.

گفتمش نقاش را نقشی کشد از زندگی         

با قلم نقش حبابی بر لب دریا کشید

چه آسان می بری از یاد مارا

چه آسان بگذری از من

چه آسان می روی زینجا

بهار من

گلم روزی برایت رنگ و بو داشت

چه آسان پژمرد بر شاخه گلها

خزان آمد ولی از دل نرفت آسان

بهاری را که آوردی نگهدار 

 نهاد

خدایابه هرآنکه دوست میداری بیاموز      

که عشق از زندگی کردن برتر است

و به آنان که دوستت میدارن بچشان

که دوست داشتن از عشق هم برتر است